Γεωγραφικό & Ιστορικό Περίγραμμα Λέρου
Η Λέρος, βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, ανάμεσα στην Πάτμο, τους Λειψούς και την Κάλυμνο. Το έδαφος της είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του πεδινό, με εύφορες εκτάσεις που φθάνουν μέχρι τη θάλασσα και πολλά νερά. Ίσως εκεί οφείλει την ονομασία της (η αρχαία Ελληνική λέξη Λερός ή Λευρός σημαίνει επίπεδος, λείος).
Ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι ο Σκουμπάρδος με ύψος 327 μέτρα. Οι ακτές της παρουσιάζουν βαθύ θαλάσσιο διαμελισμό με φυσικά λιμάνια, αμμώδεις κόλπους και απότομα βράχια.
Περιβάλλεται από αρκετά ερημονήσια, από τα οποία το μεγαλύτερο είναι ο Αρχάγγελος που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού. Η Λέρος έχει έκταση 53 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μήκος ακτών 71 χιλιόμετρα.
Είναι νησί με πλούσια ιστορία, ανάλογη με αυτή των υπόλοιπων Δωδεκανήσων και διαθέτει πολλά αρχαιολογικά ενδιαφέροντα.
Είναι το νησί της Άρτεμης και κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων.
Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο νησί, ανήκουν στη Νεολιθική εποχή: λείψανα οικισμού της εποχής εκείνης εντοπίστηκαν στο Παρθένι. Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού, θεωρείται ότι ήταν Κάρες, Λέλεγες και Φοίνικες.
Κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, έφτασαν οι Ίωνες από τη Μίλητο, οπότε το νησί γνώρισε μεγάλη πνευματική ακμή, όπως αναφέρει και ο Ηρόδοτος.
Κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα η Λέρος αποτέλεσε τμήμα του Βυζαντινού κράτους και εντάχθηκε στο «θέμα της Σάμου» μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα Τότε χτίστηκε και το περίφημο Κάστρο καθώς και το Κάστρο των Λεπίδων (το γνωστό Παλαιόκαστρο).
Μεταξύ 1309 – 1312 κατέλαβαν το νησί οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου. Το διάστημα αυτό, η Λέρος δέχθηκε αδιάκοπες πειρατικές επιθέσεις.
Το Δεκέμβριο του 1522 πέρασε στην κυριαρχία των Τούρκων. Κατά την επανάσταση του 1821, οι κάτοικοι της Λέρου συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα με ντόπιους οπλαρχηγούς .
Το 1912, το νησί περιήλθε στους Ιταλούς. Το 1948 ενσωματώθηκε μαζί με όλα τα Δωδεκάνησα στο Ελληνικό κράτος.
0 Comment » 
