Γεωγραφικό & Ιστορικό Περίγραμμα Κρήτης
Η Κρήτη είναι το νησί των αντιθέσεων, στο σταυροδρόμι των τριών γηραιών ηπείρων : Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Είναι ένας ξεχωριστός τόπος με μακραίωνη ιστορία, βαθειές παραδόσεις, πλούσιο πολιτισμό, ποικιλία τοπίου, καταπληκτικές θάλασσες, ήπιο κλίμα και μεγάλη ηλιοφάνεια, μοντέρνες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και τέλεια τουριστική υποδομή, πολλά πολιτισιτκά ενδιαφέροντα, δυνατότητες για διασκέδαση και σπορ.
Η Κρήτη, το μεγαλύτερο σε επιφάνεια Ελληνικό νησί , με έκταση 8.260 τετραγωνικά μέτρα και μήκος ακτών 1.046 χιλιόμετρα και πέμπτο ανάμεσα στα νησιά της Μεσογείου, καταλάμβάνει το νότιο τμήμα του Αιγαίου πελάγους.
Το έδαφός της είναι ορεινό και διασχίζεται από τρεις μεγάλες οροσειρές : τα Λευκά Όρη ή Μαδάρες με ύψος 2.452 μέτρα, την Ίδη ή Ψηλορείτη με ύψος 2.456 μέτρα και Δίκτη ή Λασιθιώτικα βουνά με ύψος 2.148 μέτρα. Αυτά τα βουνά χαρίζουν στην Κρήτη εύφορα οροπέδια όπως το Οροπέδιο Λασιθίου, ο Ομαλός και η Νίδα.
Έχει αρκετά σπήλαια (Δικταίο και Ιδαίο Άντρο), φαράγγια όπως το παγκοσμίως γνωστό φαράγγι της Σαμαριάς, το φαράγγι Ίμπρου , το Κουρταλιώτικο φαράγγι, το φαράγγι των Νεκρών στην Κάτω Ζάκρο Λασιθίου και πλούσια δάση.
Το νησί παράγει ελιές, λάδι, εσπεριδοειδή, σταφύλια, κηπευτικά, μπανάνες, αβοκάντος, ακτινίδια, αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά. Το κλίμα της είναι ήπιο και υγεινό με μαλακούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Διοικητικά, η Κρήτη διαιρείται σε τέσσερεις νομούς : νομός Ηρακλείου με πρωτεύουσα το Ηράκλειο, νομός Λασιθίου με πρωτεύουσα τον Άγιο Νικόλαο, νομός Ρεθύμνης με πρωτεύουσα το Ρέθυμνο και νομός Χανίων με πρωτεύουσα τα Χανιά.
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η προέλευση της λέξης Κρήτη δεν έχει καθορισθεί με βεβαιότητα, αφού υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες ετυμολογίες. Μιά από τις Εσπερίδες ονομαζόταν Κρήτη, όπως και η σύζυγος του βασιλιά Μίνωα καθώς και μιά από τις νύμφες που παντρεύτηκε ο Δίας Άμμων.
Επίσης, ο Κρης, γιός του Δία και της νύμφης Ίδας μπορεί να έχει δώσει το όνομα του στην Κρήτη, ειδικά αφού το υψηλότερο βουνό του νησιού έχει το όνομα της μητέρας του.
Η Κρήτη κρατά ξεχωριστή θέση στην ελληνική μυθολογία καθώς ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων γεννήθηκε στην Κρήτη.
Οι αρχαιολογικές έρευνες βεβαιώνουν την ύπαρξη ζωής στην Κρήτη από την 6η χιλιετία π.Χ. ( νεολιθική εποχή 6.000 – 2.600 π.Χ.).
Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο Μινωϊκός πολιτισμός, ο οποίος ακμάζει και παρακμάζει μέσα σε μία χρονική περίοδο 1.500 ετών, που ονομάζεται Μινωϊκή Εποχή (2.600 – 1.100 π.Χ.). Γύρω στα 1.900 π.Χ., το νησί γνώρισε μεγάλη άνθηση και τότε κτίστηκαν τα πρώτα ανάκτορα στην Κνωσό, τη Φαιστό, τα Μάλια, τις Αρχάνες, τη Ζάκρο και την Κυδωνία. Όμως η πιο λαμπρή περίοδος για τον Μινωικό πολιτισμό είναι το χρονικό διάστημα μεταξύ 1.700 και 1.450 π.Χ. Στο τέλος αυτής της περιόδου γίνεται η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας, που προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στο νησί. Ακολούθησε η εισβολή των Αχαιών και στη συνέχεια η κατάληψη της Κρήτης από τους Δωριείς, το 1.100 π.Χ.
Μετά τον 500 π.Χ. η Κρήτη γνώρισε παρακμή και κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο έπεσε σε αφάνεια.
Το 67 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έμειναν στο νησί μέχρι το 330 μ.Χ. Στη συνέχεια αποτέλεσε επαρχία του Βυζαντινού κράτους με έδρα τη Γορτυνία, αλλά το 824 μ.Χ. κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς που την οργάνωσαν σε ανεξάρτητο αραβικό κράτος με έδρα το Χάνδακα (το σημερινό Ηράκλειο). Απελευθερώθηκε από το Βυζαντινό στρατηγό και μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά το 961 μ.Χ. και έγινε πάλι Βυζαντινή επαρχία με΄χρι το 1204, οπότε κατακτήθηκε από τους Βενετούς (Βενετοκρατία 1204 – 1669).
Κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας, η οικονομία του νησιού σημείωσε πρόοδο , οι τέχνες και τα γράμματα γνώρισαν μεγάλη άνθηση, όπως φαίνεται στα δημιουργήματα της «Κρητικής Σχολής» ζωγραφικής και αγιογραφίας, το Κρητικό Θέατρο , που γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τους δύο τελευταίους αιώνες της Βενετοκρατίας και την αρχιτεκτονική.
Το 1669, η Κρήτη έπεσε στα χέρια των Τούρκων, με τελευταίο τον Χάνδακα που κράτησε σθεναρή άμυνα για 21 ολόκληρα χρόνια. Μόνο τα Σφακιά παρέμειναν ελεύθερα, πλήρωναν όμως φόρο υποτελείας στους Τούρκους.
Οι Κρητικοί από τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας άρχισαν τον κλεφτοπόλεμο και οργάνωσαν πολλές ανεπιτυχείς επαναστάσεις.
Το 1898, με παρέμβαση των Ευρωπαϊκών δυνέμεων, ανακηρύχθηκε αυτόνομη «Κρητική Πολιτεία» με ύπατο αρμοστή τον πρίγκηπα Γεώργιο. Τέλος, η ένωση πραγματοποιήθηκε επίσημα μετά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912 – 1913) με την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου (17 – 30 Μαΐου 1913).
Στις 20 Μαΐου του 1941, οι Γερμανοί αφού είχαν καταλάβει την ηπειρωτική Ελλάδα, εξαπέλυσαν συντινισμένες αποβατικές επιχειρήσεις από αέρα και θαλάσσης για την κατάληψη του νησιού που κράτησαν έως τις 28 Μαΐου, οπότε έγινε η Γερμανική απόβαση. Πρόκειται για τη γνωστή «Μάχη της Κρήτης», μία από τις πιο ηρωικές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, στην οποία μαζί με τους Έλληνες στρατιώτες, πολέμησαν Βρεττανοί, Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί καθώς και μεγάλο μέρος άμαχου πηθυσμού.