Greek Islands Portal

Ανάμεσα στην Κω και στην Τήλο και σε μικρή απόσταση από τις μικρασιατικές ακτές, βρίσκεται η Νίσυρος, το ηφαιστειογενές νησί με το στρογγυλό σχήμα.

Απέχει 8 μίλια από την Τήλο και 10 ναυτικά μίλια από την Κω, οπου και υπάγεται διοικητικά. Έχει ελάχιστα διαμελισμένες ακτές, γόνιμο έδαφος και ιαματικές πηγές. Η ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι ο Προφήτης Ηλίας (698 μέτρα), παλιό ανενεργό πλέον ηφαίστειο. Έχει έκταση 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μήκος ακτών 28 χιλιόμετρα. Πρωτεύουσα και λιμάνι του νησιού είναι το Μανδράκι.

ΓΕΩΛΟΓΙΑ

ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ : Ο μεγαλύτερος κρατήρας της Νισύρου, που κάθε χρόνο γίνεται επίκεντρο ενδιαφέροντος πολλών επισκεπτών είναι ο Στέφανος. Το σχήμα του είναι ελλειψοειδές με το μεγαλύτερο άξονά του να φθάνει τα 330 μέτρα και το μικρότερο τα 260. Έχει ύψος 30 μέτρα και εκτιμάται ότι η ηλικία του ξεπερνά τα 3.000 – 4.000 έτη. Δίπλα στον κρατήρα Στέφανο, βρίσκεται ο μικρός Στέφανος.
Ο Λογοθέτης είναι ο παλαιότερος κρατήρας της περιοχής και ο μεγαλύτερος από όλους (διαμέτρου 300 Χ 150 ) είναι ο Μεγάλος Πολυβώτης.
Άλλος σημαντικός κρατήρας είναι ο Αλέξανδρος. Η τελευταία έκρηξη σημειώθηκε στη Νίσυρο το 1887 και δημιούργησε τον κρατήρα Μικρό Πολυβώτη

ΠΕΤΡΩΜΑΤΑ : Η Νίσυρος είναι ένα υπαίθριο γεωλογικό μουσείο, αφού ολόκληρο το νησί αποτελείται από ηφαιστειακά πετρώματα. Οι ορυκτοί κρύσταλλοι που βρίσκονται στα πετρώματα του νησιού είναι : άστριοι, πυρόξενοι, ολιβίνες, σκουριές, κεροστίλβες και οψιανός (μαύρο ηφαιστειακό γυαλί κρυσταλλώδες)

ΘΕΡΜΕΣ ΠΗΓΕΣ : Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της Νισύρου είναι οι θερμές πηγές. Σε πολλά σημεία των ακτών του νησιού, αναβλύζει νερό θερμοκρασίας 30–60 βαθμών.
Οι πιο αξιόλογες από τις θερμές πηγές είναι : των Λουτρών 1,5 χλμ. βόρεια από το Μανδράκι και της Θερμιανής στη βόρεια άκρη των Πάλων.

ΙΣΤΟΡΙΑ
Το νησί είχε κατοικηθεί από την αρχαιότητα και ονομαζόταν Πορφυρίς. Σύμφωνα με τις μυθολογικές παραδόσεις, στα πανάρχαια χρόνια ήταν ενωμένο με την Κω. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας, θέλοντας να βοηθήσει τον Δία στον αγώνα του με τον τιτάνα Πολυβώτη, απέσπασε με την τρίαινά του ένα κομμάτι του νησιού της Κω και καταπλάκωσε τον Πολυβώτη. Από αυτό το αποσπασμένο κομμάτι γης της Κω, γεννήθηκε η Νίσυρος.
Στο σημείο που βρισκόταν το στόμα του Πολυβώτη, δημιουργήθηκε το ηφαίστειο της Νισύρου, ενώ οι κατά καιρούς σεισμοί και εκρήξεις που σημειώνονται οφείλονται στο συνεχές αγκομαχητό του τιτάνα. Εφόσον Ποσειδών υπήρξε ο δημιουργός αυτού του νησιού , παρέμεινε και ο προστάτης του. Για το λόγο αυτό, στη Νίσυρο υπήρχε ναός του Ποσειδώνα και πολλά αρχαία νομίσματα του νησιού απεικόνιζαν το κεφάλι του.

Ως πρώτοι κάτοικοι του νησιού θεωρούνται οι Κάρες.
Ο Όμηρος αναφέρει ότι οι κάτοικοι της Νισύρου συμμετείχαν στην Τρωική εκστρατεία.
Κατά τον 5ο και 4ο π.Χ. αιώνα, το νησί είχε γνωρίσει μεγάλη ευημερία όπως άλλωστε πολλά νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Η Νίσυρος κατακτήθηκε από τους Πέρσες, απελευθερώθηκε από τους Αθηναίους, συμμετείχε στην Αθηναϊκή Συμμαχία το 479 π.Χ. και τέλος περιήλθε στην κυριαρχία των Μακεδόνων, για να αποτελέσει τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ακολούθησαν συμφορές από αραβικές επιδρομές και οι κάτοικοι άρχισαν να απομακρύνονται από τις ακτές.

Στη συνέχεια, η Νίσυρος πέρασε στα χέρια των Ιπποτών της Ρόδου, οι οποίοι έχτισαν πέντε φρούρια σε νευραλγικά σημεία του νησιού. Το πιο αξιόλογο από αυτά είναι το Κάστρο στο Μανδράκι, μέσα στο οποίο βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιανής, χτισμένο γύρω στα 1600.
Το 1522, τη Νίσυρο κατέλαβαν οι Τούρκοι και στη συνέχεια οι Ιταλοί.

Μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, στα 1948, η Νίσυρος και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα ενωματώθηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.