Greek Islands Portal

Η Κεφαλονιά είναι το μεγαλύτερο νησί από τα Επτάνησα με έκταση 780 τετραγωνικά χιλιόμετρα περίπου και ακτές συνολικού μήκους 250 χιλιομέτρων.
Βρίσκεται απέναντι από τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου, ανάμεσα στην Ιθάκη, τη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα.
Στα νοτιοδυτικά υψώνεται ο ορεινός όγκος του Αίνου (1.628 μέτρα). Διαθέτει πλούσια χλωρίδα και πανίδα έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικός Δρυμός. Το νησί έχει αρκετές μικρές πεδιάδες, πλούσια δάση, σπήλαια, υπόγειους αγωγούς και ιαματικές πηγές.
Οι ακτές της Κεφαλονιάς σχηματίζουν πολλούς κόλπους και ακρωτήρια. Σπουδαιότεροι κόλποι είναι της Σάμης, του Μύρτου, του Αργοστολίου,του Λουρδά και του Λιβαδιού.

Το κλίμα είναι υγιεινό με ήπιους χειμώνες, σχετικά δροσερά καλοκαίρια και μεγάη ηλιοφάνεια κατά τη διάρκεια του χρόνου.

ΙΣΤΟΡΙΑ
Σύμφωνα με τη μυθολογία το νησί ονομάστηκε Κεφαλονιά από τον Αθηναίο Κέφαλο. Κατ’ άλλες εκδοχές, οφείλει το όνομά του στον αρχαίο λαό των Κεφαλλάνων, ή στο γεγονός ότι η Κεφαλλονιά είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος από τα Επτάνησα και αποτελεί την «κεφαλή» του συγκροτήματος αυτών των νησιών.
Είχε διαιρεθεί σε τέσσερα αντιμαχόμενα μεταξύ τους βασίλεια : της Κράνης, της Σάμης, των Πρώννων και της Πόλης, τα οποία γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά τον 5^ο π.Χ. αιώνα. Τα ονόματα αυτά συνδέονται άμεσα με αυτά των τεσσάρων γιών του Κέφαλου τον Κράνιο, τον Παλέα, τον Πρόνησο και τον Σάμο.

Κατά τα χρόνια της επικράτησης των Ρωμαίων, η Κεφαλονιά έγινε ρωμαϊκή επαρχία, ενώ κατά τη Βυζαντινή περίοδο γνώρισε μεγάλες πειρατικές επιδρομές και λεηλασίες. Τότε, το «Θέμα Κεφαλληνίας» και συντέλεσε κατά πολύ στην αντιμετώπιση πειρατών αραβικής προέλευσης.
Μεταξύ 11ου και 12ου αιώνα, δέχτηκε σκληρές επιδρομές από Νορμανδούς και Σταυροφόρους. Αργότερα γνώρισε την τουρκική και ενετική κατοχή δυό φορές διαδοχικά. Στη συνέχεια, το 1797, καταλήφθηκε από τους Γάλλους δημοκρατικούς, ακολούθησε η ίδρυση της «Ιονίου Πολιτείας» υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου και τέλος, το 1809 η περίοδος της Αγγλοκρατίας, μετά τη λήξη της οποίας, το Μάϊο του 1864, πραγματοποιήθηκε η ένωση των Επτανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Στις 12 Αυγούστου 1953, έγινε ένας τρομακτικός σεισμός στο νησί μεγέθους 7 Ρίχτερ και το ισοπέδωσε ολόκληρο. Χωριά ολόκληρα αφανίστηκαν και πολλές ανθρώπινες ζωές χάθηκαν. Σιγά – σιγά, με το πέρασμα του χρόνου τα χωριά ξανακτίστηκαν.