Greek Islands Portal

Η Ικαρία βρίσκεται μεταξύ Σάμου (στα ανατολικά) και Μυκόνου (στα δυτικά).
Έχει μακρόστενο σχήμα και έκταση 255 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μήκος ακτών 102 χιλιόμετρα. Ψηλότερη κορυφή της είναι ο Αθέρας ή Πράμνος με ύψος 1040 μέτρα, που τη χωρίζει σε 2 τμήματα : το βόρειο που είναι σχετικά ομαλό με εύφορες κοιλάδες και το νότιο που κατεβαίνει απότομα προς τη θάλασσα. Στις δυτικές ακτές του νησιού, βρίσκονται οι γνωστές από την αρχαιότητα θερμοπηγές.

ΙΣΤΟΡΙΑ
Στα παλιά χρόνια ονομαζόταν Μάκρις και Δολίχη.
Το σημερινό της όνομα συνδέεται με το μύθο του γιού του Δαιδάλου, τον Ίκαρο, που ο ήλιος έλιωσε τα κέρινα φτερά του, την ώρα που πετούσε με αποτέλεσμα να πέσει στην κοντινή θαλάσσια περιοχή του νησιού, που από τότε ονομάστηκε Ικάριο πέλαγος.

Η Ικαρία έχει κατοικηθεί από το 7.000 π.Χ. από τους Πελασγούς.
Το 750 π.Χ. το νησί αποικίστηκε από τους Μιλήσιους οι οποιοι ίδρυσαν εγκαταστάσεις στην περιοχή που σήμερα αποκαλείται Κάμπος την οποία τότε αποκαλούσαν Οινόη για το κρασί της.
Στους περσικούς πολέμους υποτάχθηκε στους Πέρσες. Αργότερα έγινε μέλος της Αθηναϊκής συμμαχίας. Αρχαίες πόλεις της Ικαρίας ήταν η Οινή (ή Οινόη), οι Θέρμες και το Δράκανο.

Το 133 π.Χ. υποτάχθηκε στους Ρωμαίους, ενω στα βυζαντινά χρόνια υπήρξε τόπος εξορίας.
Το 1204, αποτέλεσε επαρχία του λατινικού κράτους της Κωνσταντινούπολης, αργότερα πέρασε και πάλι στα χέρια των Βυζαντινών και τέλος το 1484 παραχωρήθηκε στους ιππότες της Ρόδου.
Το 1521 υποδουλώθηκε στους Τούρκους.

Στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχαν πολλοί ντόπιοι πατριώτες. Όμως το πρωτόκολλο του Λονδίνου, το 1830, όριζε να παραμείνουν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ικαρία ελευθερώθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1912.