Greek Islands Portal

Η Σέριφος είναι ένα μικρό Κυκλαδίτικο νησί ανάμεσα στην Κύθνο και στη Σίφνο.
Έχει έδαφος βραχώδες και λίγες μικροσκοπικές κοιλάδες όπου καλλιεργούνται λίγα οπωροφόρα , εσπεριδοειδή , κηπευτικά και αμπέλια.
Στο κεντρικό τμήμα του νησιού βρίσκεται ο Τρούλος, η ψηλότερη κορυφή με ύψος 583 μέτρα . Περιμετρικά υπάρχουν μικροί φυσικοί όρμοι όπως ο όρμος του Λιβαδιού, του Κουταλά, της Ψιλής Άμμου και του Πλατύ Γιαλού.

Γύρω από τη Σέριφο υπάρχουν τρεις μικρές νησίδες : στη βόρεια πλευρά το Πιπέρι , στα βορειοανατολικά η Σεριφοπούλα και στην ανατολική πλευρά ο Βους.

Η Σέριφος ήταν γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων λόγω των μεταλλοφόρων κοιτασμάτων της.
Η μυθολογική μορφή του Περσέα σχετίζεται με το νησί της Σερίφου.
Λέγεται ότι εδώ μεγάλωσε ο ήρωας αυτός και ότι από εδώ ξεκίνησε για να σκοτώσει τη φοβερή Μέδουσα. Λέγεται επίσης ότι οι Κύκλωπες κατοικούσαν στην ομώνυμη σπηλιά του Κύκλωπα, ενώ υπάρχουν στο νησί υπολείμματα κυκλωπείων τειχών.
Επίσης θεωρείται ότι πέρασε από τη Σέριφο και ο Οδυσσέας κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη και ήλθε αντιμέτωπος με τον Κύκλωπα Πολύφημο, τον οποίο τύφλωσε με το δόρυ του, για να προφυλάξει τον εαυτό του και τους συντρόφους του.

Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι Αιολείς από την Θεσσαλία
Κατά τους ιστορικούς χρόνους κατοικήθηκε από Ίωνες αποίκους, με αρχηγό τον Ετεοκλή, οπότε γνώρισε σημαντική ακμή, χάρη στα μεταλλεία της που έδιναν ασήμι , χαλκό και σίδηρο μέχρι τα νεότερα χρόνια.

Κατά τους Περσικούς πολέμους, οι κάτοικοι της Σερίφου συμμετείχαν ενεργά και το νησί εντάχθηκε στην Α΄Αθηναϊκή Συμμαχία , ενω το 377 π.Χ. έγινε μέλος της Β΄Αθηναϊκής Συμμαχίας.

Στην εποχή της Ρωμαιοκρατίας, η Σέριφος καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους, γεγονός που σήμανε την αρχή μιάς μακράς περιόδου παρακμής, με αποτέλεσμα το νησί να χρησιμεύει ως τόπος εξορίας.

Το 1204, ξεκίνησε μιά περίοδος άνθησης για τη Σέριφο. Τότε, το νησί αναπτύχθηκε πολύ σε πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο και άρχισαν να επαναλειτουργούν τα μεταλλεία , μετά από 1000 ολόκληρα χρόνια. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στο Δουκάτο του Αιγαίου και το μισό τμήμα του παραχωρήθηκε στη διοίκηση των Γκίζι. Μετά, η Σέριφος γνώρισε τις επιδρομές των πειρατών.

Κατά την επανάσταση του 1821, πολλοί κάτοικοι του νησιού συμμετείχαν στις μάχες κατά των Τούρκων, οπότε γνώρισε για μία φορά ακόμα την παρακμή.
Το 1830 εντάχθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.