Greek Islands Portal

Η Σίφνος βρίσκεται στη νότια πλευρά της Σερίφου.
Στο βόρειο τμήμα της έχει απότομες ακτές ενω στο νότιο υπάρχουν απάνεμοι κολπίσκοι. Ανάμεσα στους λόφους της, σχηματίζονται μικρές εύφορες κοιλάδες με ελαιόδεντρα, αμπέλια και οπωροφόρα δέντρα. Ψηλότερες κορυφές είναι :ο Προφήτης Ηλίας με υψόμετρο 680 μέτρα και ο Άγιος Συμεών ( 490 μέτρα ).

Πρώτοι κάτοικοι του νησιού θεωρούνταν οι Πελασγοί, οι Κάρες και οι Φοίνικες που ανακάλυψαν τα αργυρωρυχεία και χρυσωρυχεία της. Την είχαν ονομάσει Ακίς και Μερόπη, αλλά αναφέρεται και ως Σίφανος ή Σιφάνα.
Αργότερα κατακτήθηκε από τους Κρήτες, οι οποίοι ίδρυσαν την πόλη Μινώα.
Στη συνέχεια, κατοικήθηκε από Ίωνες αποίκους με αρχηγό το Σίφνο, στον οποίο οφείλει και το σημερινό της όνομα.
Ανασκαφές που έγιναν στο νησί, έφεραν στο φως συστάδες τάφων και θεμέλια οικισμών, ιδιαίτερα στην περιοχή Ακρωτήρι στον Πλατύ Γιαλό και στο Βαθύ.
Το νησί, γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τους ιστορικούς χρόνους, λόγω των πλούσιων μεταλλείων του , αλλά αργότερα άρχισε η παρακμή.
Κατά τον 6^ο μ.Χ. αιώνα, η Σίφνος ανήκε στην 29η επαρχία των νήσων. Δεν έχει εξακριβωθεί πότε άρχισε η εξάπλωση του Χριστιανισμού στο νησί.
Κατά το 1204, χρονολογία που σηματοδότησε την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, ο Μάρκος Σανούδος κατέλαβε τη Σίφνο μαζί με 17 ακόμα νησιά, ιδρύοντας το «Δουκάτο του Αιγαίου».
Το 1279 κατακτήθηκε από το Βυζαντινό Ναύαρχο Λικάριο και μέχρι το 1307 αποτέλεσε βυζαντινή κτήση.
Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας, η Σίφνος απέκτησε ειδικά προνόμια από τον σουλτάνο Μουράτ Γ΄και από τον Ιμπραήλ το 1646 (όπως το δικαίωμα για επισκευή ναών και η αποχή από το παιδομάζωμα στο νησί )
Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Σίφνος ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο. Το 1797, η Αρχιεπισκοπή Σίφνου ενώθηκε με αυτήν της Μήλου με έδρα το Κάστρο Σίφνου. Αργότερα καταλήφθηκε από τους Ρώσους αδελφούς Ορλώφ και στη συνέχεια από τους Τούρκους. Το νησί συμμετείχε ενεργά στον αγώνα όπου προσέφερε πολύτιμη βοήθεια τόσο σε έμψυχο υλικό, όσο και σε χρήματα προερχόμενα από τα μοναστήρια του νησιού. Επίσης πολλοί φιλικοί (Νικόλαος Γρυπάρης , Δημήτριος Λαγός) ήταν από τη Σίφνο.

Κατά την αντιβασιλεία του Όθωνα, στα 1833, η Σίφνος διαιρέθηκε σε 2 δήμους : την Απολλωνία και τον Αρτεμώνα – Κάστρο, ενώ οι Καμάρες έγιναν το επίσημο λιμάνι του νησιού, μέχρι και σήμερα. Το 1836, οι δύο δήμοι συγχωνεύτηκαν σε ένα και πρωτεύουσα έγινε η Απολλωνία. Πολλοί Σιφνιοί ξενιτεύτηκαν καθώς επλήγη πολύ η οικονομία του νησιού.
Το 1914 ο ενιαίος δήμος που είχε δημιουργηθεί διασπάστηκε σε 2 κοινότητες : την Απολλωνία και τον Αρτεμώνα.
Η Σιφνος έλαβε ενεργά μέρος και στα πολεμικά γεγονότα του 20ου αιώνα.